RSS

Recensie ‘Oorlog zonder vrienden’

03 Jun

Auteur: Evert Hartman
Titel: Oorlog zonder vrienden
Uitgever: Lemniscaat, Rotterdam
Jaar van uitgave: 1979
Leeftijdscategorie: 13+


Oorlog of Vrede

waanzin of rede
Lafheid of moed
slecht of goed

Een oorlog roept veel vragen op. Zoals wat kan wel, wat absoluut niet en aan wiens kant sta ik eigenlijk? Iedereen heeft meegekregen wat er in de tweede wereld oorlog is gebeurd. Je kent ongetwijfeld de verschrikkelijke gebeurtenissen van Joodse onderduikers en de concentratiekampen. Misschien ben je zelf eens in het Anne Frank huis geweest? Oorlog zonder vrienden laat je een heel andere kant van de oorlog zien.

Arnold Westervoort is de zoon van een fanatieke NSB’er in Nederland. Hij hoort op school nergens bij. Door de vijandigheid die er heerst in Nederland wordt hij erg getreiterd en als hij wat ouder is wordt hij zelfs mishandeld en afgetuigd. Arnold snapt er niets van. Hij weet dan ook niet waar hij precies van wordt beschuldigd. Wanneer hij een krant van het verzet in handen krijgt, leest hij over concentratiekampen en mishandelingen door Duitsers en NSB’ers. Toch is het voor Arnold moeilijk om dit te geloven, want zijn vader zegt altijd dat alles wat het verzet zegt en schrijft grote leugens zijn. Op het moment dat er een groep mensen vanaf het station in een trein wordt afgevoerd, een klasgenootje neer wordt geschoten en het distributiekantoor overvallen wordt waar Arnold’s vader werkt, begint hij te beseffen wat er echt aan de hand is.

In Oorlog zonder vrienden maak je kennis met de andere kant van de oorlog. Het is een prachtig geschreven, spannend boek, waarin Arnold zich losmaakt van de extremistische denkbeelden van zijn vader. Evert Hartman laat met dit boek zien dat niet alle slechte mensen ook echt slecht waren tijdens de oorlog.

Boekfragment:
“Het was stil in het bos. Alleen bladeren ritselden in de zachte wind. En in de verte zongen vogels. Maar dat waren geluiden die niet tot Arnold doordrongen. Verbijsterd staarde hij naar de uitgestrooide papieren. Hij stamelde: ‘Hoe… hoe kom je daaraan?’ Marloes zag er ontredderd uit. Haar gezicht was bleek. En de angst in haar ogen maakte plaats voor radeloosheid. Toen viel ze op haar knieën en scharrelde de bonkaarten bij elkaar – haastig, alsof ze op die manier haar gevaarlijke bagage wilde redden. ‘Dat zijn de bonnen van het distributiekantoor,’ fluisterde Arnold. ”

Geschreven door: Eva Cronie 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: