RSS

Recensie ‘Blauwe Plekken’

07 Jun

De Vries, A
Blauwe plekken
Rotterdam
Lemniscaat
1992
11+ 

Pats! Pats! En wéér wordt Judith zomaar geslagen door haar moeder. Waarom doet ze dat toch?

Judith luisterde naar de regen die neersijpelde op de dakpannen. Het eentonige geruis stelde haar enigszins gerust. Ze rilde. Het was koud en vochtig op haar zolderkamer. Alleen haar wangen gloeiden, alsof ze koorts had. Haar vingers gleden over haar gezicht. Haar neus viel mee; met een beetje geluk zou daar morgen niets meer van te zien zijn. Maar de striemen in haar hals verdwenen niet zo snel. En morgen hadden ze gym… Moest ze weer een smoes verzinnen, net als vorige keer, toen ze zoveel blauwe plekken had. Gelukkig zat ze nog niet lang op deze school. Het zou misschien niet opvallen. Maar ze vond het vervelend om tegen de meester te liegen, hij was net zo aardig.

Met het boek Blauwe plekken heeft Anke de Vries zichzelf naar de top van de jeugdliteratuur gevochten. Schrijfster Anke de Vries won een jaar na het uitbrengen van het boek meteen twee mooie prijzen met het boek: Prijs van de Nederlandse Kinderjury 10 t/m 12 jaar en Prijs van de Nederlandse Kinderjury 13 t/m 16 jaar. Het feit dat dit boek deze twee grote literaire prijzen zegt in principe al genoeg.

Dat het verhaal op de realiteit berust, is een sterk punt van het boek. Helaas komt het te vaak voor dat ouders hun kind(eren) mishandelen. Dit onderwerp van het boek zorgt er voor dat het boek populair is bij de jeugdige lezer. Het werk van Anke de Vries kan jong en oud aan het denken over de manier van omgaan zoals de moeder van Judith dat doet. Is stappen ondernemen nou wel zo goed? Of juist niet? Veel lezers zullen na het lezen van dit boek antwoord kunnen geven op die vraag. Hiermee heeft de schrijfster één van haar doelen, die zij had tijdens het schrijven van dit boek, bereikt.

Het boek is opgebouwd uit twintig relatief kleine hoofstukken. In bijna al deze hoofdstukken wordt telkens weer verteld dat Judith geslagen wordt, blauwe plekken eraan overhoudt, niet meer naar de gym durft enzovoort. Tijdens het lezen miste ik wat extra actie in het verhaal. Hiermee bedoel ik niet te zeggen dat Judith haar moeder keihard had terug moeten meppen, maar Anke de Vries had de hoofdpersoon wel wat actie kunnen laten ondernemen. Tenminste, een poging tot wat actie had wellicht voor de lezer al genoeg geweest.

Geschreven door Koen Verplanke

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: